(BLOG) CIAT Weert

In het weekend van 2 en 3 juli werd op RIJO stables van Riny Rutjens voor de eerste maal een CIAT gorganiseerd. Maar wat is nou een CIAT? CIAT staat voor Concours d’Attelage International de Tradition. Oftewel een show van antieke koetsen. Maar het is meer dan een show. De deelnemers moeten ook kunnen tonen dat ze op een veilige manier het span in de hand hebben. Daarom bestaat de wedstrijd uit 3 afzonderlijke onderdelen.

Maar voor de start van de wedstrijd moest ook al een hoop gebeuren. Vrijdags hebben we Manon’s vieze schimmels gewassen, gepoetst en gevlochten. Tuigen moesten uitgebreid gepoetst worden net zoals de Franse Tabatierre.  Deze keer mochten Centenario en Brioso mee op stap. Paarden waren klaar voor de nacht, wij op tijd naar bed voor de volgende dag.

DSC_0812

Zaterdag zijn we op tijd opgestaan. En we komen op stal aan en natuurlijk zagen onze schimmels er weer vies uit *zucht*. Dus de dag weer begonnen met het wassen van die gele ondergepoepte benen en billen. In de tussentijd onze spullen ingeladen en alles aangekoppeld. Onderweg naar Weert nog even onze groom opgepikt.

Aangekomen aangemeld en een klein rondje gemaakt over het grote terrein van RIJO stables. Vandaag hadden we alleen het onderdeel de ‘presentatie’. Tijdens het onderdeel ‘presentatie’ wordt je beoordeelt op het algemeen voorkomen van de gehele aanspanning. De koetsier met passagiers, de paard(en), het tuig en de koets conform de traditie. Manon was om 14:15 uur aan de beurt. We moesten ons dan melden bij de Tienschuur oftewel het stadspark van Weert. Rond 12:45 waren wij ons dan ook aan het voorbereiden en optuigen en moesten we met spoed alles bedekken en beschermen tegen een enorme regenbui. Na de bui snel de paarden ingespannen en onderweg gegaan naar het stadspark. We zijn natuurlijk niet vertrokken zonder een camera, want zo’n eerste keer moest natuurlijk compleet vastgelegd worden.

IMG_2287

Aangekomen op het stadspark werd de koets eerste opgemeten voor de vaardigheid op zondag, zodat ze de goede spoorbreedte zouden hebben. Daarna moesten ze op weg naar de eerste presentatie plek bij 1 van de 3 internationale juryleden. Na de bezoeken aan de juryleden kregen we nog wat lekkers en wat te drinken.  Ondertussen werd er wat verteld over de koetsen die voorbij kwamen en mochten de mensen in het park vragen stellen. Daarna als een gek terug gereden, om maar een beetje droog terug te komen. Met spoed uitgespannen, ingeladen en de koets bedekt. Allemaal net op het nippertje gelukt *pfff*. Het was nog maar vroeg dus de paarden naar huis gebracht en terug gekomen voor ons 4 gangen galadiner. Hier vertrokken we vrij laat omdat het zeer gezellig was met alle andere deelnemers, maar de volgende dag moesten we er toch weer op tijd uit hoor.

Op de zondag vond vervolgens het onderdeel ‘wegparcours’ plaats. De aanspanningen leggen een afstand van ca. 15 km af. Tijdens het traject moesten de aanspanningen 5 verplichte proeven moeten uitvoeren. Waaronder rijden over een tapijt en een volte links en rechtsom met een hand. Op een kleine hapering na, ging dit Manon natuurlijk vlekkeloos af. De Andalusiërs van Manon zijn niet bang niet voor een Perzisch tapijt. En de proef met het glas champagne ging Manon met gemak af. Na het ‘wegparcours’ mochten de paarden even rusten op de trailer en kon het team van Manon even een broodje eten. Maar ojee, toen scheurde wederom de hemel open! Die arme mensen op de postkoets die juist op dat moment de vaardigheid mochten rijden. Gelukkig konden wij even met zijn allen schuilen voor de plenzende regen. En als je met zijn zessen bent en allemaal je eigen taakje hebt, heb je de paarden in 3 minuten ingespannen. Of niet Manon?

Als laatste het onderdeel ‘vaardigheid’  hier laat de koetsier zijn behendigheid van leidselvoering en gehoorzaamheid van de paarden zien. Hierbij leggen ze een parcours af met ongeveer een 20 tal poorten af binnen een bepaalde tijd met 30 cm extra afstand dan de spoorbreedte tussen de kegels. Ook de vaardigheid ging Manon goed af. Er was maar één balletje gevallen. En Manon reed een supermooie tijd.

DSC_0126

De rest van de middag hebben we nog even rondgekeken bij de mooie koetsen en auto’s die in de manege waren opgesteld en gezellig een wijntje gedronken met de hele equipage van Manon. Want we wilden natuurlijk wel aanwezig bij de prijsuitreiking. Dus voor de prijsuitreiking nog één keertje inspannen. Dat hoort er immers ook bij.

DSC_0171

En tot slot.. het terrein nog af?! Foto spreekt voor zich, niet?

DSC_0178

Het was een geweldig weekend Manon, wanneer gaan we weer??

Stefanie & Nieneke

Reacties zijn gesloten.