Instructie Hindernis rijden door Pieter van Dreumel

Zondag 19 maart zou ik meedoen aan de clubkampioenschappen. Helaas, die konden geen doorgang vinden. Maar….ik had geluk, ik mocht meedoen aan de instructie hindernis rijden door Ton van der Velden en Carlo Vermeulen.

En een beetje instructie kon ik wel gebruiken. Bij de wedstrijd een week tevoren kon ik geen potten breken, achtste van de negen. Ik was wel degene, die het meeste plezier aan de hindernissen beleefde, ik was het langst van iedereen aanwezig in alle hindernissen.

Soms waren de wendingen zodanig dat het paard ze in stap nam, soms kwam ik bij een wending voorbij de poort uit die ik wilde nemen. Helemaal goed ging dat dus niet, zoals u begrijpt.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik niet genoten heb van de wedstrijd, samen met mijn kleindochter Eveline, die als groom mee was. Maar een paar uitdagingen leek ik toch nog wel te hebben.

Het zal u duidelijk zijn, dat het beter zou moeten kunnen, dus de kans om met de instructie mee te doen, wilde ik niet voorbij laten gaan. Samen met Eveline gingen we daarom op zondagmorgen op pad naar Ysselsteyn, om te zien of we nog iets konden leren.

En zie, aan het einde van de lessen, had ik een paard, dat overal voorwaarts bleef, nergens in stap viel, sterker nog, die spontaan in galop ging als we de hindernis uitgingen, kortom een paard dat er zelf plezier in begon te krijgen en zich niet wilde laten kennen als het moeilijk werd.

Het probleem bleek te zijn, dat ik bij het uitzetten van mijn route steeds de kortste routes bedacht, zo min mogelijk meters maken leek de beste manier om snel door de hindernis te komen. Carlo liet me zien, dat het geheim van hindernis rijden is om tempo te houden, dat dit veel belangrijker is, dan steeds opnieuw te moeten wenden waardoor het tempo terugvalt. Dat betekent dus, dat ik moest zoeken naar lange lijnen en ruime wendingen, zodat het paard zo min mogelijk gestoord wordt.

Met veel plezier konden we zo een aantal hindernissen rijden en in de praktijk zien wat de verschillen zijn tussen de lange lijnen en de kortste weg. Waar het niet ging konden we de hindernis opnieuw op een andere manier te rijden om zo te zien, wat het verschil is tussen de beide ideeën.

Natuurlijk ben ik content met de lessen, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn paard er nog blijer mee is, die kan nu met veel meer vertrouwen door de hindernissen, met dank aan Ton en Carlo.

Reacties zijn gesloten.